Home Święty Franciszek z Asyżu
ŚWIĘTY FRANCISZEK Z ASYŻU PDF Drukuj Email

Jan zwany przez ojca Franciszkiem, urodził się 26 września 1182 r. w Asyżu z ojca Piotra Bernardone i matki imieniem Pika, wg niektórych pisarzy pochodzącej z francuskiego rodu Bourlemont. Ojciec był kupcem, który przeprowadził się z Luca do Asyżu. Syn uczęszczał do szkoły przy kościele św. Jerzego, poznał też język francuski, potrzebny by pomagać ojcu mającemu żywe kontakty z Francją, oraz łacinę. Matka wdrażała go w podstawy pobożności. Wesoły, inteligentny, żywy i dowcipny, był nadzieją jako pomocnik i kontynuator w zawodzie. Miał też pociąg do służby rycerskiej.

W wieku 20 lat brał udział w walce z Perugią, gdzie dostał się do niewoli, skąd powrócił do domu rok później. Marzył o wzięciu udziału w wojnie z Normanami pod sztandarem Gualtiero di Brienne, ale już w Spoleto chwyciła go febra i musiał powrócić.

Przełom w jego życiu dokonał się w 1206 r.,

 gdy postanowił być heroldem Wielkiego Króla - Boga samego, przezwyciężył wrodzony wstręt do trędowatego i idąc za głosem Ukrzyżowanego z kościoła św. Damiana, rozpoczął odbudowywać zniszczone świątynie, prowadzić życie pustelniczo-żebracze. Ostry konflikt z ojcem, doprowadził do zerwania z nim przed sądem biskupim.

Franciszek liczył 24 lata, gdy rozpoczął drogę rycerskiej służby pod sztandarem Pani Ubóstwa, przyjmując za podstawę życia dosłowne wcielenie Ewangelii.

W 1209 r. zdobył pierwszych naśladowców, gromadzących się przy kościółku Matki Boskiej Anielskiej (Porcjunkula). W tymże roku uzyskał ustne zatwierdzenie swego sposobu życia u papieża Innocentego III.

W 1212 r. Pozyskał do swego sposobu życia Klarę i z nią naśladowczynie w służbie ubóstwa.

W 1215 r. na Soborze Laterańskim IV nastąpiło spotkanie Franciszka z Dominikiem i zawarcie dozgonnej ich przyjaźni. Powodowany gorliwością apostolską i potrzebą dzielenia się miłością ku Bogu z innymi odbył Franciszek podróż do Ziemi Świętej, przy czym osobiście doszedł do porozumienia z sułtanem Melek-el-Kamel i otrzymał glejt na swobodne poruszanie się po Palestynie. Było to w 1219 r.

W 1221 r. po spotkaniu w Poggibonzi z kupcem Luchesio pomyślał Franciszek o ułożeniu przepisów życia dla ludzi świeckich. W ten sposób powstał III Zakon pokutujących w świecie. Zakon zarówno męski jak i żeński dziewic zgromadzonych wokół Klary rozrósł się już za życia Franciszka i objął wiele krajów Europy.

Dnia 29 listopada 1223 r. Papież Honoriusz III bullą uroczyście zaaprobował regułę franciszkańską.

Franciszek upodabniający się wewnętrznie wciąż do Ukrzyżowanego miał także na zewnątrz przejawiać z nim podobieństwo. W dniu 14 września otrzymał na szczycie góry Alwernia stygmaty Ukrzyżowanego. pojawiającego się w postaci Serafina.

Rządy nad Zakonem powierzył br. Piotrowi z Katani, a po jego śmierci (1221) br. Eliaszowi z Kortony.

Wycieńczony rozlicznymi cierpieniami zmarł Franciszek w Porcjukuli dnia 3 października 1226 r., licząc 44 lata życia, z nich 20 całkowicie poświęconych Chrystusowi Panu na wcielanie w czyn Jego Ewangelii.

Pochowany został najpierw w Kościele św. Jerzego. Tu w dniu 16 lipca 1228 r. papież Grzegorz IX uroczyście go kanonizował.

Dnia 29 listopada 1979 r. mając na względzie jego odnoszenie się od przyrody jako cudownego daru udzielonego przez Boga rodzajowi ludzkiemu, co wyraził szczególnie w „Pieśni Słonecznej”, jak również uwzględniając prośbę Międzynarodowego Stowarzyszenia Planing environmental and ecological Institute for quality life, które przyznało mu tytuł pierwszego ekologa, papież Jan Paweł II listem Inter Santos ogłosił św. Franciszka z Asyżu niebieskim patronem ekologów.

  Joomla templates by Lonex.
Organizator:


Współorganizator:



Przy współpracy:

http://ekosong.panewniki.pl/images/lpkatowice.jpg


Przy współpracy 
 


Przy współpracy

http://i41.tinypic.com/33duz48.jpg